يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم         وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست           گر شکستيم ز غفلت من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق                  جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم              گر چه در خویش شکستیم صدایی نکنیم

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند             طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکن

بیایید در کتاب قطور زندگی سطری باشیم به یاد ماندنی نه حاشیه ای از یاد رفتنی!

خواب دیدم در خواب با خدا گفت و گویی داشتم،

خدا گفت: پس می خواهی با من گفت و گو کنی؟

گفتم : اگر وقت داشته باشید.

خدا لبخند زد و گفت : وقت من ابدی است. چه سؤالاتی در ذهن

داری، که می خواهی از من بپرسی؟

چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند؟

خدا پاسخ داد ....

•  این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند. عجله  

      دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را

      می خورند.

• این که سلامت شان را صرف به دست آوردن پول می کنند

       و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند.

• این که با نگرانی نسبت به آینده، زمان حال فراموششان

      می شود.آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی می کنند و نه حال.

      و چنان می میرند که گویی هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دست های مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم.

بعد پرسیدم ......

به عنوان خالق انسان ها، می خواهید آن ها چه درس هایی از

زندگی یاد بگیرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد:

• یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود

       کرد. اما می توان محبوب دیگران شد.

• یاد بگیرند که ثروتمند، کسی نیست که دارایی بیشتری دارد،

      بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد.

• یاد بگیرند که ظرف چندثاینه می توانیم زخمی عمیق در دل

      کسانی که دوست شان داریم، ایجاد کنیم و سال ها وقت لازم

      خواهد بود تا زخم التیام یابد.

• یاد بگیرد کسانی هستند که آن ها را عمیقا دوست دارند، اما 

      بلد نیستند احساس شان را ابراز کنند و یا نشان دهند.

• یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و

آن را متفاوت ببینند.

• یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آن ها را ببخشند، بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند.

 و یاد بگیرند که من همیشه این جا هستم ...... همیشه      

با وجود این همه هیاهو و فریاد، تو نیز بغض و سکوتت را بشکن ای همزاد همیشه!

 وگرنه می شکنی و صدای شکستنت را هیچ کس نمی شنود حتی آنانکه مثلاً دوستت دارند؛

شکستن، سهم تو نیست؛

 تو از آن آینده ای، فردا بی صبرانه انتظار تو را می کشد!

یه شب زیر نور نقره ای ماه تو رو از خدا آرزو کردم…

 واسه دیدنت حتی یه لحظه ی کوتاه

 دل و جونمو نذر نگات کردم . خندیدی و رفتی ….

 گفتی کوچیکی واسه دوست داشتن من …

 خودتو جای کسایی گذاشتی که با وجود تو برام

 زیاد عزیز نبودن . من کنار تو اشباع بودم از عشق و جنون …. از دل سپردگی …

اما انگار تو سرسپرده می خواستی ….

 عشق من به تو چقدر خالص بود و بی دغدغه ….

 روزایی که بدون اندیشه ی ترک شدن فقط به تو چشم دوخته بودم…

 بدون اینکه حتی فکر اینکه یه روز تنهام بذاری

 خیال آسوده ی منو مشوش کنه…

می دونی اوایل فکر می کردم این احساس لطیف مث نسیم زود گذره …

 یا شاید یه احترام ساده ست که به پاس همه ی چیزایی که ازت یاد گرفتم باید پایبندش باشم .

اما خیلی زود فهمیدم که آدما دلشون واسه کسانی که فقط یه احترام ساده بهش دارن تنگ نمیشه …

روزگار اما وفا با ما نداشت
طاقت خوشبختی ما را نداشت
پیش پای عشق ما سنگی نهاد
بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس
حسرت و رنج فراوان بود و بس
یار ما را از جدایی غم نبود
در غمش مجنون عاشق کم نبود
بر سر پیمان خود محکم نبود
سهم من از عشق جز ماتم نبود

من که گفتم این بهار افسردنی است

من که گفتم این پرستو مردنی است

من که گفتم ای دل بی بند و بار

عشق یعنی رنج ، یعنی انتظار

آه عجب کاری به دستم داد دل

هم شکست و هم شکستم داد دل . . .   

ناامیدی نخستین گامی است که بشر به سوی گور بر می دارد.                                                                                   نا پلئون

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
                          یک نفر در آب دارد میسپارد جان.
                     یک نفر دارد که دست و پای دائم میزند
                روی این دریای تند و تیره و سنگین که میدانید.
        آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن
                       آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید
                            که گرفتستید دست ناتوانی را
                           تا توانایی بهتر را پدید آرید،
                                   آن زمان که تنگ میبندید
                                    بر کمرهاتان کمربند،
                             در چه هنگامی بگویم من؟
                 یک نفر در آب دارد میکند بیهوده جان قربان!
                  آن آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!
                          نان به سفره ،جامه تان بر تن؛
                        یک نفر در آب میخواند شما را .
                     موج سنگین را به دست خسته میکوبد
                    باز میدارد دهان با چشم از وحشت دریده
                           سایه هاتان را ز راه دور دیده
           آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون
                            می کند زین آبها بیرون
                                  گاه سر،گه پا .
                                     آی آدمها!
                      او ز راه دور این کهنه جهان را باز میپاید
                              میزند فریاد و امید کمک دارد
              آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!
                     موج میکوبد به روی ساحل خاموش
        پخش میگردد چنان مستی به جای افتاده،بس مدهوش
               میرود نعره زنان،وین بانگ باز از دور می آید:
                                     _"آی آدمها" .....
                            و صدای باد هر دم دلگزاتر
                          در صدای باد بانگ او رهاتر
   از میان آبهای دور و نزدیک
  باز در گوش این نداها
     "آی آدمها".......